مهدی جان ، روزهای بی شماری است که چشم به راه فصل سبز آمدنت نشسته ام ،  تا بیایی با جلوه ای از جمال محمد ( ص)، در حالی که ذوالفقار علی  به دست داری  و سرود « انا المهدی » سر می دهی ، برای برقرای عدل در جهانی که تشنه عدالت توست ، بیا و باران عدالت را بر تن خشکیده این زمین بباران و آه مظلومان را بستان ، انتقام خون حسین ( ع) و یارانش را و انتقام خون ،  شش ماه اصغر را و انتقام همه کشتگان و مصیبت کشان دشت کربلا را که در غمشان اشک نه خون گریه می کنی و انتقام ضجر ها مادرت زهرا ( س ) و مصیبت های علی( ع ) را بگیر .

مولای من

بیا و منتظران چشم به افق دوخته ات را ببین و اشک های بیآلایش شان را که از چشمه سار دلشان در گودی چشمانشان نشسته است و آوای ندبه هاشان در هر صبح جمعه نظاره گر باش و زمزه « ایاک نعبد و ایاک نستعینشان»  را  در دانه دانه تسبیحشان ببین همه چشم به راهت نشسته اند ، چشمان منتظرمان به کدامین سو بنگرد و بدنبالت بگردد ، زمانی که ستارها نیز رد گامهایت را گم کرده اند ، آقایمان بیا و فصل شکفتنمان در پاییز انتظار باش .. ..........